“Daar heb ik de laatste tijd geen last meer van.”, zei de vrouw. En ze klopte het af op de tafel. Afkloppen, een gebaar dat nog steeds gebruikt wordt. Vaak wordt er dan ook nog aan gedacht dat het op ongeverfd hout moet gebeuren. Anders ‘werkt’ het niet, en kan ik het onheil toch nog over afroepen. ‘De Goden verzoeken’ heet het. Je zegt iets waarvan je blij bent dat het nu niet meer gebeurt, iets dat tegenwoordig goed gaat. En om te voorkomen dat je geluk keert na die uitspraak, klop je het af.
Een typisch geval van bijgeloof, dacht ik (al doe ik het zelf ook wel eens ‘voor de grap’….). Tot vandaag.

Voor mij is er een ‘weten’ dat ik mijn wereld zelf schep. Als ik positief de dag begin, zal die prettiger verlopen, dan wanneer ik met een zwaar gevoel opsta. Het is de boodschap die bij “What the bleep do we know” meegegeven wordt. En ook “The Secret” gaat over de maakbaarheid van je leven. Voor veel mensen is dat onzin. Immers, als je omstandigheden niet zijn zoals je zou willen, en jij hebt die zogenaamd geschapen, dan ben je er dus zelf schuld aan! En dat is niet leuk om te weten, zeker niet als je niet weet hoe je het anders had kunnen doen. We zijn vaak liever slachtoffer van onze omstandigheden, dan dat we er de maker van zijn, want dat vraagt om veel verantwoordelijkheid. Zo is het ook met het begrip ‘toeval’. Geloof je erin, of is toeval iets wat je toe valt? Hoe maakbaar is ons leven?

Ik ga daar heel ver in, al ben ik ook niet in staat om het altijd toe te passen; per slot van rekening ben ik ook mens! In mijn beleving is het zó, dat ik de creator ben van mijn eigen leven. Alles wat op mijn pad komt, daar heb ik zelf voor gekozen, bewust of onbewust. Er is een stroom in mijn leven, waarvan ik de richting zelf gekozen heb, ooit. En eigenlijk kies ik die iedere dag opnieuw. Ga ik met die stroom mee, dan lopen de zaken soepel. Zit ik er met mijn wil tussen, dan ervaar ik tegenstand. En als het dan een tijdje op een of ander vlak niet lekker loopt, heb ik dat zelf gecreëerd om mezelf iets duidelijk te maken, of om iets te leren. Bijvoorbeeld de financiën. Die stroomden tot nu toe nog niet zo binnen als ik wel zou willen. En ik leer om ondanks dat feit te ontspannen, te vertrouwen. Dat is, al ben ik het me niet bewust, mijn keuze. Wat een bewuste keuze van mij is, is dat ik mijn gedachten in de gaten houd. Op het moment dat ik bijvoorbeeld denk: “Het lukt me allemaal niet vandaag”, ben ik onbewust aan het creëren: een ‘self-forfilling prophecy’. Of als ik denk zoals die vrouw: “Daar heb ik de laatste tijd geen last meer van.”, creëer ik last. Want ons onderbewustzijn (of het Universum, God, de Bron, of hoe je het ook wilt noemen) kent geen ontkenningen. Vergelijk het maar met dit: als ik je vraag NIET aan een roze olifant te denken….. waar denk je dan onmiddellijk aan? Dus kloppen we het af, zo’n bewering. Om ‘de goden’ niet in verzoeking te brengen ons te geven wat we vragen…. En hoe doe ik het tegenwoordig? Ik zeg in mezelf: “cancel cancel cancel” of: “delete”. Om de laatste gedachte te wissen. Om niets te creëren wat ik eigenlijk niet wil. En vaak zet ik er dan een positieve gedachte achter. Het is een afkloppen, maar dan met een gedachte in plaats van een handeling. En met dezelfde intentie gedaan, werken beide manieren precies hetzelfde!