De beschrijving van de manier waarop Mohamed B. zijn proces tegemoet ging riep bij mij een woedende reactie op. “Wat bezielt die man om zo minachtend te doen over de Nederlandse rechtspraak en alle niet-Moslims? Laat hem berechten in het eigen rechtssysteem, waar de straffen veel zwaarder zijn (geen doodstraf!), en het uitzitten van zijn straf veel zwaarder zal zijn dan hier in Nederland! Weg met hem!!!!” Ik verbaasde me erover dat ik zo’n uitgesproken zwart-wit mening dacht… En ik vroeg me af hoe de rest van Nederland zou reageren. Het gedrag van Mohamed B. geeft, lijkt me, genoeg aanleiding tot een haatgolf tegen alles wat Moslim is: een tegengestelde beweging.

Al weet ik dat het gaat om respect, een begrip dat deze man niet erg tentoonstelt, ik voel toch ook dat zijn kijk op de dingen en mijn reactie erop iets gemeen hebben: het is ongenuanceerd. Van een overtuiging maken wij een dogma. Ik maak ook dogma’s over Geloof, ben boos over de manier waarop veel geestelijke leiders van de katholieke kerk ons hun waarheden als Dè Waarheid preken. En ik denk: jullie visie klopt niet (oordeel!). Een ander dogma: ik wil geen dieren uitbuiten, noch er voordeel bij hebben. Dus eet ik liever geen vlees, en zeker niet van dieren uit de bio-industrie. Tijdens een spirituele reis naar Engeland zag ik dat de leider van de reis gewoon vlees at en nog rookte ook! En ik hoorde me er stiekem een oordeel over maken…..

Zonder dat we het bewust in de gaten hebben, bekijken we de wereld vanuit onze eigen dogma’s en hebben we onze oordelen klaar. De meesten van ons zijn gelukkig zodanig opgevoed dat we het niet eens als een mogelijkheid beschouwen om vanuit ons oordeel bijvoorbeeld die persoon die rommel uit zijn auto op straat gooit eens flink klem te rijden, of erger… Toch zou het een goed idee kunnen zijn om eens naar onze innerlijke oordelen te luisteren. Zo krijgen we inzicht in onze vastgeroeste meningen. En waar ik een oordeel voortkomend uit een dogma heb, kan ik niet onbevangen naar de ander kijken. Ook geef ik een stukje persoonlijke vrijheid op. Zonder dogma’s kan ik elk moment opnieuw kiezen wat goed is voor mij op dat moment. Door mijn oordelen steeds opnieuw ter discussie te stellen maak ik mezelf vrij van al die beperkingen die echte communicatie tussen mezelf en de ander in de weg zitten. Hoe zou de wereld eruit gaan zien als we kunnen denken: “Zijn/haar manier is niet de mijne. Ik vraag me af hoe hij/zij dit beleeft.” Van één oordeel wil ik echter niet af komen: wanneer een mens een ander mens willens en wetens pijn doet of van het leven berooft, dan is dat voor mij nog steeds onacceptabel.