De aalscholver dook onder water en kwam na een tijdje weer boven. Omdat hij vrij dichtbij mij in het water lag, kon ik hem goed bekijken. Een mooie vogel. Zich niet bewust van mijn bewondering ging hij zijn veren oppoetsen Ik moest eraan denken hoe wij, mensen onszelf oppoetsen, en vooral waarom wij dat doen. De aalscholver streek alles glad en vette zich waarschijnlijk ook in, omdat hem dat gestroomlijnder en beter beschermd tegen vocht maakt. Het zag er niet naar uit dat hij dacht: “O, ik word bekeken. Nu moet ik mij van mijn mooiste kant laten zien.” Dieren zijn zich niet bewust hoe ze eruit zien. Ze zijn gewoon wie ze zijn. Natuurlijk, als de paartijd eraan komt, moeten ze opvallen om de beste keus te kunnen maken. Maar of ze daarbij denken: “Als ik nou een beetje meer zou glanzen, en nog wat paars op mijn rug had…” Of: “Eigenlijk ben ik maar een lelijk klein musje. Moet je daar die ijsvogel eens zien. Dat is toch veel mooier!”

Wij mensen doen dat toch anders. We denken: “Zouden ze lachen om hoe ik eruit zie?” En vergelijken onszelf met een ideaalbeeld dat we regelmatig voorgeschoteld hebben gekregen. En dat we ons gevoeglijk eigen hebben gemaakt. Dus zijn we in mindere of meerdere mate tevreden met onszelf, maar éigenlijk moeten we nog een paar kilootjes afvallen, moeten die pukkeltjes weg of moet de huid hier strak getrokken worden… Een kleine makeover zou toch niet gek zijn! Het is iets vreemds, dat vergelijken. Vaak zonder het in de gaten te hebben, vergeleek ik heel wat af gedurende de dag. En het vervelende was, en is soms nog steeds, dat ik mezelf onbewust het liefst vergelijk met een ideaalbeeld. Dus valt het altijd tegen. In mijn hoofd wéét ik dat ik best okee ben, perfect misschien wel. Maar daar ergens binnenin me spreekt iets dit onmiddellijk tegen, want ik moet nog…. En dan komt die waslijst. Hebt u dat nou ook? Wat zou het leven gemakkelijk worden als ik gewoon definitief op zou houden met mezelf steeds weer kritisch te toetsen aan een ideaalbeeld. Dan mag ik zó maar fouten maken. En u mag dat dan ook voor mij, geen probleem! Maar één stap op de weg naar mijn nieuwe “ideaalbeeld” heb ik al gezet: ik ben het vergelijken al een tijd geleden bewust geworden, en als ik het mezelf weer hoor doen, dan trek ik de gedachte gewoon terug of ik vraag mezelf af: “Is dat nou echt waar?” Het helpt wel. En het geeft meer rust…

Mieke Titulaer, therapeute bij Isis-Khepri, praktijk voor persoonlijke groei.