Messenwerpen
Van de redactie van de Maas- en Geleenbode/Maas en Mijn kreeg ik twee kaartjes aangeboden om naar het kerstcircus te gaan. Normaal gesproken zou ik er niet heen zijn gegaan, omdat ik een beeld heb van tijgers die heen en weer lopen in hun veel te kleine hok, en dan dieronterende kunstjes moeten vertonen. Maar ja, als iets gratis is, dan komt mijn gretige IK naar boven die zegt: “dóen!”. En ik ben in mijn leven nog maar één keer naar een circus geweest: dat van Bassie en Adriaan. Niet echt maatgevend voor een circus dus.

Dus, mijn bezwaren opzij zettend, toog ik met mijn zoon naar Sittard. En het was een feest voor mij. Ademloos, met mijn mond openhangend als een klein kind, keek ik naar de kunsten van de messenwerper en de verschillende acrobaten. De Franse clown (hij leek wel van elastiek) en de eigen clown die zijn clownse karakter als een rode draad door het programma uitrolde, lieten mij genieten en schateren. En de dieren, nou, dat viel mee. Ze leken geen last te hebben van de omstandigheden; waarschijnlijk hadden de ganzen, het zwijn, de ezel, de geiten en de kamelen het beter dan soortgenoten in hun normale omstandigheden. Er waren geen tijgers of leeuwen, gelukkig, en de kunsten die de dieren vertoonden lagen niet onnatuurlijk ver af van hun eigen karakter. Dus ook dit was erg leuk om mee te beleven. Maar waar ik het meest van onder de indruk was, is toch wel de vanzelfsprekendheid en het zelfvertrouwen waarmee bijvoorbeeld de messenwerper gevaarlijke toeren uithaalde. Gewoon: concentreren en erop vertrouwen dat je bijl naast je partner terecht komt, en niet erin. Dàt zelfvertrouwen, die vanzelfsprekendheid, die zie je in het dagelijks leven niet zo veel. Hoe vaak overschreeuwen we onze angst om het fout te doen? Hoe vaak proberen we te verbergen dat we ons eigenlijk niet op ons gemak voelen bij wat we doen? Ja natuurlijk, ik doe ook wel dingen waarvan ik weet dat ik ze goed kan. Bijvoorbeeld zo’n stukje schrijven. Maar toch zit er een randje bij van: doe ik het nou goed? Ik moest denken aan de vergelijking die bij NLP vaak gebruikt wordt: “Je durft waarschijnlijk wel over een 10 cm brede balk te lopen die op de grond ligt. Geen probleem. Maar durf je dat ook als die balk 10 meter boven de grond hangt?”

Hoe zeker ben je van jezelf? Ik denk dat dit te maken heeft met hoe je over jezelf denkt. Of je jezelf de moeite waard vindt. En ik zie het om me heen, en merk het bij mezelf, dat het toch heel veel voorkomt dat we eerder op een ander vertrouwen dan op onszelf!