Ter gelegenheid van het museumweekend hebben wij het Bonnefantenmuseum in Maastricht bezocht. We vielen met onze neus in de boter: Anne van Grevenstein, directeur van het SRAL, vertelde over een zgn. “retabel”, een houten kunstwerk dat pas aangeschaft was. Nu was het zeer interessant wat zij vertelde, en het retabel indrukwekkend; toch was er iets wat mij het meest opviel: de bevlogenheid van de spreekster. In haar houding en stemintonatie was duidelijk af te lezen hoezeer zij van haar werk houdt: zij is één van die mensen die van hun hobby hun beroep hebben weten te maken. Bevlogenheid is een woord dat erbij past: zij doet haar werk met hart en ziel.

Helaas hebben wij niet allemaal werk waarnaar ons hart uitgaat; maar al te vaak ervaren we het als een verplichting. En als we dan weer thuis zijn, komen daar weer andere verplichtingen voor in de plaats. Als ik naar mezelf kijk, dan zie ik dat ik maar al te vaak vervallen ben in de “moetens” en “niet mogelijks”. Er zijn weken voorbij gegaan waarin ik, bij elkaar geteld, maar één of twee keer iets deed waar mijn hart wèl bij betrokken was. Ik ervaar dat zeldzame gevoel als een soort stromen in mezelf, als een geluksgevoel. Het is vreemd, maar de keren dat ik stroom, zijn tevens de keren waarop ik in het moment leef en me geen zorgen maak over verleden of toekomst. Wat zich uit in gelukkig zijn. En als ik met anderen praat, merk ik dat ik niet de enige ben. Hoe moeilijk is het, om “gewoon” je hart te volgen, te doen wat je ècht graag wilt?

Het lijkt gemakkelijk. En toch zijn er altijd “maars” en “mitsen”. Vraag je eens af: “Wat houdt me tegen om te gaan doen wat goed voelt voor mij, waar ik mijn hart in kwijt kan?” Grote kans dat je uitkomt op gedachten zoals: je voelt je gebonden aan afspraken, je wilt een ander geen schade berokkenen, je bent bang dat een ander boos op je wordt, dat je hoofd boven het maaiveld uit zal steken en het er dus afgehakt zal worden, of dat je alleen komt te staan…. Robert Long zong het jaren geleden al: “En dat is allemaal angst….” Ik heb een paar maanden geleden besloten om meer vanuit mijn hart te gaan leven, meer te genieten en minder bang te zijn. Dat is niet altijd gemakkelijk. Het kan conflicten veroorzaken, anderen hebben je liever zoals je altijd was, dat is veiliger voor hen. En toch, ik merk dat mijn keitje dat ik van de berg laat afrollen, meer kiezels en keien in beweging zet. En dat ik meer geniet, meer stroom.

Nu de nieuwe lente aangebroken is en in de natuur van alles uitbarst en stroomt, zou het een leuk idee zijn om zelf ook wat meer vanuit het hart te leven, stapje voor stapje. Wat weerhoudt je nog?

(Mieke Titulaer is therapeute bij Isis-Khepri, praktijk voor persoonlijke groei. Zij begeleidt mensen persoonlijk of in cursussen naar meer innerlijke groei en vrijheid.)